Gezocht: citaten voor citaten

She wants to know if I love her, that's all anyone wants from anyone else, not love itself but the knowledge that love is there, like new batteries in the flashlight in the emergency kit in the hall closet.
- Jonathan Safran Foer, Extremely Loud and Incredibly Close

Weinig zo mooi als goed gekozen woorden. Ik hou van citaten; het zijn de tegeltjeswijsheden van tegenwoordig. Een spreekwoord is vaak te oubollig, maar er kan niets op tegen een citaat dat die ene waarheid beschrijft waar je zelf de woorden niet voor kon vinden.

Onlangs kocht ik een notitieboekje van Boek., gemaakt door Laura. Een handgemaakt boekje in de vorm van een cassettebandje, met op de kaft een afbeelding van een cassettebandje, verpakt in het doosje van een cassettebandje, zoals op de afbeelding hieronder. Het was te leuk om niet te kopen, te mooi om zomaar achteloos notities en hersenspinsel in op te schrijven en te cool om ongebruikt te laten rondslingeren. Er moest iets in. Maar wat?

En ineens wist ik het: het zou een citatenboekje worden dat ik in mijn tas kon meenemen, om willekeurige grappige en opmerkelijke opmerkingen in op te schrijven. Van mensen in de trein, in de kroeg, waar dan ook... Uitspraken die ik zou 'opnemen' in een boekje met het uiterlijk van een cassettebandje: met de dubbelzinnigheid van het hele idee zat het wel goed. En zo geschiedde. Inmiddels staan er al uitspraken in van een praatgrage meneer in de tram, twee voorbij fietsende voetballers, een GVB-medewerker en een beschonken Bakkerij-bezoeker

Vanmiddag bedacht ik me dat ik er ook andere citaten in wil stoppen; de rake waarheden uit boeken, losse quotes met precies die waarheden waar ik zelf de woorden niet voor kan vinden. Gelukkig heeft het boekje ook een andere kant: de kant waar Boek. op staat. En ook hier bevalt die dubbelzinnigheid me wel. Aan één kant een kaft als een cassette, en gesproken woorden van echte mensen, aan de andere kant het woord Boek, en de wonderlijke woorden van ingenieuze schrijvers. Jonathan Safran Foer (zie hierboven) en John Green ('The world is not a wish-granting factory') zijn reeds vertegenwoordigd.

Aan beide kanten van het boekje is echter de eerste pagina leeg gelaten. Eigenlijk wil ik daarop citaten over citaten schrijven, citaten voor citaten, als inleiding van wat er komt. Het liefst één over schrijven aan de boekenkant en één over spreken aan de cassettekant. Ik vrees dat dit een moeilijke, lange zoektocht gaat worden, want alleen de beste woorden zullen goed genoeg zijn.

Of weet iemand die dit leest de beste citaten voor de citaten?

This Is Just To Say

I have eaten
the plums
that were in
the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold

- William Carlos Williams

Een aanrader voor iedereen die van lezen houdt... of nee, gewoon voor iedereen: The Fault in Our Stars van John Green. Humor, soms op het randje, soms zwart als de nacht, afgewisseld met diep drama en bijzonder slimme en mooie verwijzingen naar classics uit de Engelse en Amerikaanse literatuur, o.a. naar Shakespeare, William Carlos Williams en Walt Whitman.

Ik wil het maar even zeggen.

Een beknopte omschrijving, schaamteloos gestolen van bol.com:

Diagnosed with Stage IV thyroid cancer at 12, Hazel was prepared to die until, at 14, a medical miracle shrunk the tumours in her lungs... for now. Two years post-miracle, sixteen-year-old Hazel is post-everything else too post-high school, post-friends and post-normalcy. And even though she could live for 'a long time' (whatever that means) Hazel lives tethered to an oxygen tank, the tumours tenuously kept at bay with a constant chemical assault. Enter Augustus Waters, a match made at cancer kid support group, Augustus is gorgeous, in remission, and - shockingly, to her - interested in Hazel...

Van alle personen die mij dit boek aan hadden kunnen raden, kreeg ik de tip van de meest onwaarschijnlijke persoon: mijn grote kleine broer M., die nooit eerder interesse in boeken heeft getoond. Deels vanwege de intrigerende beschrijving, deels vanwege de pure verbazing over waarom hij dit boek zo geweldig vond, ben ik het gaan lezen.

En nu kan ik alleen maar zeggen: GA HET LEZEN.

Mind you: ik heb het boek nog niet uit. Het einde is mogelijk ongelofelijk klote. Heel eerlijk gezegd verwacht ik weinig anders van een boek over iemand met terminale kanker. Maar daarom deel ik de tip nu (hier volgt iets wat voor wijze les moet doorgaan): ook al is de bestemming niet wat je had gehoopt... als de weg ernaar toe de moeite waard is, en dat is in dit geval hoe dan ook absoluut het geval, dan zou ik de reis zeker maken.

Leuk feit: hoofdpersoon Hazel kent één gedicht uit haar hoofd. Dat gedicht is The Red Wheelbarrow van William Carlos Williams. Toevallig de schrijver van het enige gedicht dat ik uit mijn hoofd ken: This Is Just To Say. Een gedicht dat mij tijdens literatuurcolleges enorm heeft geïntrigeerd. Ik wil het maar even zeggen.

Update: Uit. Sprakeloos. Lees het!

Even kort...

Dat je het even weet: ik heb nu mijn eigen domeinnaam. Mijn adres is www.tessavandenbrink.nl. Er is daar, op een berichtje dat de domeinnaam niet meer beschikbaar is na, nog heel weinig te zien, maar binnenkort treedt dat prachtige adres in werking. Als ik tijd en zin heb om het uit te zoeken, that is.

Dat houdt in dat je vanaf daar vanzelf hier terecht komt, voorlopig. Misschien dat ik later nog eens iets écht professioneels, representatiefs en verantwoords met die site ga doen. Tips en ideeën zijn altijd welkom.

Update: het werkt! Vanaf nu dus via www.tessavandenbrink.nl!

Wie is...

Al negen weken lang word ik gekweld door de vraag: Wie Is De Mol?

Dit programma is mij op het lijf geschreven. Actie. Intriges. Raadsels. Toen dit seizoen enkele weken bezig was, droomde ik zelfs dat ik één van de deelnemers was, en ik samen met de andere deelnemers muntjes op moest duiken van de bodem van een zwembad. Ik zou bijna een BN'er willen worden om óóit eens mee te kunnen doen.

Omdat dat -- voorlopig in ieder geval -- nog even niet tot de opties behoort, heb ik een tijdje terug iets bedacht: ik maak gewoon m'n eigen WIDM. Met ongeveer acht deelnemers wil ik komend voorjaar een hele zondag lang coole opdrachten doen in de duinen en het centrum van Castricum.

Ik wil gave opdrachten bedenken. Ik wil van dichtbij meemaken wat het met mensen doet. Ik wil een blik achter de schermen. Ik wil weten wie de Mol is en zien hoe diegene de sabotage-acties op een zo slinks mogelijke wijze tot uitvoering brengt. Ik wil de verdachtmakingen en de afleidingsmanoeuvres zien.

God, wat heb ik er een zin in. Wie doet er mee?

PS: Morgen is de finale van de échte WIDM.
Het is Hadewych. Mark my words.

De Studeerkamer

Sinds een tijdje heb ik mijn 'eigen' avond in De Bakkerij; op de derde woensdagavond van de maand race ik 's avonds om half acht naar de Dorpsstraat om de boel gereed te maken voor een avondje 'Koffiehuis', zoals dat in Bakse termen heet.

Vaak zit ik dan tot een uur of 11 af te wachten, twijfelend of er nog wel iemand komt, en dan komt er daarna ineens een groepje mensen binnen hobbelen waardoor ik me tóch bezwaard voel om aan het einde van de avond de deur en de tap te sluiten.

Heel gezellig, dat wel, maar het kan anders.

Daarom heb ik nagedacht over 'iets' om met mijn avond te doen, zoals Arjans spelletjesavond en de donderdagse Open Mic-avonden. Dat was nog knap lastig. Er waren, zoals dat gaat in het leven, al allerlei goeie ideeën door anderen opgepakt.

Maar toen daalde de inspiratie plots op mij neder.

En ik noem het: De Studeerkamer. Mijn nieuwe idee voor de derde woensdag van de maand is een studeer-, knutsel-, huiswerk-, schrijf- en SOG*-avond. Onder het genot van een kop koffie ter concentratie, een kop thee ter ontspanning, een biertje voor wie het nodig heeft en een Straffe Hendrik voor de écht hopeloze gevallen, stel ik deze avond beschikbaar voor al wie hem nodig heeft. In relaxte setting, met gemoedelijk muziekje op de achtergrond, samen met je vrienden leren, studeren, werken, schrijven, patiencen, lezen, tekenen, knutselen, etc. in De Bakkerij.

Misschien heb je een scriptie, een brief aan je oma, een stukje voor in de OEI of een boek te schrijven. Misschien heb je zin om je kleurpotloden te pakken en eens een avondje creabea te doen. Misschien moet je leren voor dat ene moeilijke proefwerk. Misschien wil je gewoon een boek komen lezen. En misschien... misschien heb je gewoon een smoes nodig om je ouders te overtuigen dat je écht naar de kroeg moet. Ja, om te leren, ja!

Ideeën? Die zijn welkom! Spui ze hieronder in de reacties of stuur mij een mail/sms/briefkaart. Als ik me niet vergis is 21 maart de eerstvolgende derde woensdag van de maand. Zie ik je dan in De Studeerkamer?

*) Studie-Ontwijkend Gedrag

Ode aan de liefde

Your love is like a studded leather headlock
Your kiss it could put creases in the rain
You're rarer than a can of dandelion and burdock
And those other girls are just post-mix lemonade

Suck it and see, you never know
Sit next to me before I go
Jigsaw women with horror movie shoes
Be cruel to me, 'cause I'm a fool for you
Arctic Monkeys - Suck it and see

Dit nummer is, een beetje laat zo twee dagen na Valentijnsdag, mijn ode aan de liefde. Het gaat diep. En het is een beetje vreemd, maar zó lekker.

Geef mij geen mierzoete glitterkaarten vol hartjes en engeltjes, geen pluche teddyberen, geen kaarsjes, geen spoor van bloemblaadjes door het huis.

Geef mij geen bossen rode rozen op die ene dag van het jaar dat bossen rozen niet te betalen zijn.

Ik gruwel van de overdreven gebaren en moet er niet aan denken om op Valentijnsdag verplicht romantisch te doen in een overvol restaurant.

Goed, het moet gezegd worden: als de veertiende van februari je het duwtje in de rug geeft dat je nodig hebt om je stille aanbidding aan die éne persoon duidelijk te maken, wat let je? Dat is immers waar die dag voor bedoeld is, en dat kan ik alleen maar aanmoedigen.

Maar als je een relatie hebt, dan heb je die kwijlerige clichés toch helemaal niet nodig?

Backpack?

And if you feel just like a tourist
in the city you were born, it's time to go
And you find your destination
with so many different places to call home
Death Cab For Cutie - You are a tourist

Iemand vroeg mij laatst of ik ook niet zo'n verre, maandenlange reis in Azië wilde maken, zoals iedereen tegenwoordig doet, en keek raar op toen mijn antwoord 'mwah, nee hoor' was.

Waarom zou ik dat moeten willen? Omdat iedereen het doet? Is je opvoeding niet compleet zonder anderhalve maand Thailand? Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen z'n zonvakantie, z'n culturele experience en z'n opgedane oosterse wijsheden, maar ik heb er zelf gewoon niet zo bijzonder veel behoefte aan.

Natuurlijk wil ik best een keer een mooie verre reis maken, maar van mij hoeft dat niet per se naar Azië te zijn, hoeft daar niet per se een backpack aan te pas te komen en hoeft dat niet per se voor mijn vijfentwintigste. Ik trek graag m'n eigen plan.

Dat klinkt natuurlijk allemaal heel stoer en onafhankelijk, maar toch voelt het niet lekker als iemand mij meewarig aankijkt omdat ik niet in de rij sta voor een retourtje Thailand.