Lowlands 2012: HOT!

We're rowdy, girls make our judgement cloudy,
But when the sun comes through we're still alcies,
We don't wanna be lowsy, or shameless,
But we're running round like we're brainless
-- Rizzle Kicks, Down with the Trumpets

Ik weet niet hoe het precies zo gebeurde, maar in één week maakten de weersverwachtingen een dramatische verandering door. Eerst werd er koel en wisselvallig weer voorspeld voor het Lowlandsweekend (ik begon me al af te vragen of ik tóch weer aan de regenlaarzen moest...), maar enkele dagen voor het festival waren de vooruitzichten ineens zomers, zinderend heet, zonovergoten en zonder een enkele druppel regen. Niet dat dat me ervan weerhield om een paraplu, een regenjas en twee poncho's in mijn tas te stoppen, want het is en blijft Lowlands, Nederland.

Donderdag
Hoewel de reis eigenlijk old school met de trein zou geschieden (voor mij en 4 anderen, althans), werd er woensdagavond op het laatste moment een auto extra geregeld. Zodoende verzamelde donderdag bijna de hele club op het Raadhuisplein te Castricum om 4 auto's vol te proppen met rugtassen, weekendtassen, koeltassen en in de hoekjes waar nog ruimte was: Lowlandsgangers. De heenreis was een jolige rit in colonne over de snelweg, met verbazingwekkend weinig files. Aan het begin van de middag stonden we dus al in de brandende zon voor de poort. Zo'n drie uur later spoedde ik me met de eerste paar voordringers van de club door de poort, over de brug, door het stof, naar camping 3, alwaar wij neerstreken en wij op de allermooiste plek een heerlijk ruim stuk gras bezetten voor de hele groep.
   Nadat de rest was gearriveerd en gesetteld, en er twee partytenten waren gekocht en in elkaar geknutseld, waren we er helemaal klaar voor. Na nóg een keer een uur in de rij (nog 'even' de backpack uit de auto halen), was het tijd voor donderdagavond: Gentlemen's Club. De snorren, stropdassen, overhemden, hoeden, bretels, pijpen, sigaren, monocles, etc. werden uit de tas gevist voor een stijlvol feestje in gentleman-stijl. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Vrijdag
Voor alles een eerste keer. In mijn hele Lowlands-geschiedenis had ik tot afgelopen editie nog nooit op vrijdagochtend in de rij gestaan voor de douche. De combinatie van zweet, zonnebrand, aftersun en nog meer zweet had er echter voor gezorgd dat ik me op donderdagavond al zó smerig voelde, dat deze vrijdagochtenddouche onontbeerlijk was. Toen was het tijd voor de eerste show: Rizzle Kicks, een vrolijk rappend Brits duo dat een zomers feestje bouwde in de Bravo. Een hoog laat-je-horen-en-handen-in-de-lucht-gehalte, maar dan op zijn Brits: 'ik zou me vereerd voelen als je Y wilt roepen als ik X roep'. Gentlemen! Ik kan me herinneren dat ik het heel heet vond tijdens de show, maar toen wist ik nog niet wat het woord 'heet' eigenlijk inhield (zie ook: Zondag).
   Van Rizzle Kicks naar de Alpha-heuvel om te chillen en met een half oor te luisteren naar Ed Sheeran. Leuk voor de achtergrond, maar als je het me eerlijk vraagt: het Alpha-podium is wat te groot voor een singer-songwriter. Wat ik trouwens vreemd vond, waren al die vrolijke, lachend meezingende meisjes bij het nummer The A Team. Heb je de tekst wel eens gehoord? Hoe is DIT om te lachen? Van daaruit gingen we naar het Lima-gebied en hoorden we Atri N'Assouf op de achtergrond, relaxed vanuit het gras (zoals we dat weekend zoveel meer hoorden vanuit het gras en in de schaduw). Van dat gras naar ander gras: wederom op de Alpha-heuvel, waar Me First And The Gimme Gimmes een matig optreden gaven. Leuk hoor, 'all hits, no fillers!' en 'the next song is a cover', maar na een halfuur heb je het wel gehad met die geintjes en wil je gewoon echte kneiters horen. Waarom wel al die halfslachtige nephits maar geen punkversie van Call Me Maybe? Naast mij vielen drie man in slaap op de heuvel. Nuff said.
  Ik weet nu, een ruime week later, niet zo goed meer waarom we niet zijn gebleven tot Bloc Party, maar het eerstvolgende wat we zagen was een stukje Feist, wat niet echt kon boeien. Het leukste was dat op het grote scherm naast het podium 'Free Pussy' te lezen was, vermoedelijk was het woord 'Riot' weggevallen. Na een paar nummers spoedden we ons al naar de Lima voor Movits! Hét leukste feestje van het hele weekend, bleek al snel: Zweedse rap in de mix met swing en jazz, een gouden combi. Tutu tudududu! Een uur show en twee toegiften later... 80's en 90's! Of toch niet, want wat een belabberde dj! Dan maar een biertje bij de tent.

Zaterdag
Er schenen tien Lowlandstickets te winnen te zijn, dus op naar de Alpha voor de Popquiz. Ik kan je vertellen: weinig zo frustrerend als het verzenden-pictogram niet uit het beeldscherm van je telefoon te zien verdwijnen en vervolgens te horen te krijgen dat je géén tien Lowlandstickets hebt gewonnen. BOEHOE! Dan maar een biertje en een schaduwspot opzoeken. Inmiddels was schaduw een zeer schaars goed geworden, maar bij de Avonduren (ik zal niet doen alsof ik hier ook maar íets van heb meegekregen) vonden wij nog een klein lapje. Het kwik was inmiddels aardig opgelopen, en hoewel Het Watergevecht pas later die middag zou losbarsten, werd er al aardig wat in de rondte gespoten.
   Nadat we onszelf uit de schaduwzone verwijderden, gingen we niet naar Het Watergevecht, maar naar Willy Moon, old school vetkuif-rock-'n-roller met synths, beats en alles. Ook hier: veel te heet. Dus na een kwartier op naar de camping voor ons eigen watergevecht in het toiletgebouw op camping 3. Daar zagen we wat het watergevecht elders op het terrein met de waterdruk op heel Lowlands had gedaan: het duurde zo'n 10 minuten om een flesje water te vullen. En geloof me, als je 10 minuten naar druppelend water hebt gekeken bij 30+ graden, wil je dat water liever opdrinken dan over iemand anders heen gooien. Kort daarna bleek het echt menens, en zagen we een bekende bijna van de wereld raken door warmte en/of uitdroging. Tijd om weer eens schaduw te pakken en bij te tanken, letterlijk en figuurlijk. Een frisje en iets te eten, en oja: water water water water water.
   Dope D.O.D. hebben we maar overgeslagen, evenals alle andere acts die er rond die tijd op het programma stonden. Pas rond Charles Bradley & His Extraordinaires kwamen we weer in actie. Op de achtergrond luisterden we naar een deel van een aangenaam klinkende show, waarna we bij zonsondergang (eindelijk: draaglijke temperaturen!) vertrokken naar The Whitest Boy Alive. Hoewel het ongeveer de zesde keer was dat ik ze zag, was het wederom een heerlijk optreden. Toen hebben we toch maar even gekeken bij Skrillex (oja, wobwobwob, lasers, vlammenwerpers... Zullen we maar weer gaan dan), om vervolgens terug te gaan naar de Lima om Krema Kawa te luisteren (voor de verandering: vanuit het gras). Daarna Russendisko, maar het spannendste dat daar gebeurde was een potje touwtjespringen. Alpha Disco in de Grolsch (?) was beter te doen, maar net als op vrijdag waren de dj's van twijfelachtig niveau. En dus kozen we weer voor biertjes op de camping, tot in de kleine uurtjes...

Zondag
Brak! En dit moest de heetste dag van alle Lowlandsdagen worden, dus er stond ons nog wat te wachten... Te beginnen met C2C, het Franse draaitafelkampioenenkwartet. Het was eigenlijk te heet om in de tent te staan, maar ik meen dat we het toch een ruim halfuur hebben volgehouden. Niet dansen op de beat, maar wapperen met je programmaboekje op de beat. Het is weer eens wat anders.
   Na C2C volgde een wandeling langs de marktkraampjes (All Stars voor 20 euro?!) en de platenzaak, en daarna WATER en SCHADUW, de beste vrienden van iedereen die Lowlands 2012 heeft meegemaakt. Als ik nu het programmaboekje bekijk, besef ik me hoeveel ik NIET gezien heb, en hoe jammer dat eigenlijk is, maar met ongeveer 35 graden en een nog hogere gevoelstemperatuur kón het bijna niet anders. Het gebeurt niet vaak dat ik een shirt onder de koude kraan houd voor ik het aantrek, of dat ik een flesje water vul om te drinken en het tussendoor een paar keer over mijn hoofd leeg giet, maar ik maak het dan ook niet vaak zo warm mee... De Lowlandsbeveiligers ook niet, overigens: er is mij verteld dat 70% van de securitymensen tijdens de Lowlands-zondag is uitgevallen. Nuff said.
   Tegen de tijd dat het Kyteman Orchestra bijna zou gaan spelen, verzamelden we moed om de Alpha binnen te treden (ik heb horen zeggen dat er die dag ergens in die tent 60 graden is gemeten). Het bleek zeer de moeite waard. Met open mond en tranen in mijn ogen kwam vooral Preaching to the Choir keihard bij me binnen, niet in de laatste plaats omdat ik (net als in 2011) de dag vóór Lowlands een heftige condoleance had bezocht. De intensiteit van het nummer greep me bijna letterlijk bij de strot. Hoe dan ook, het blijft heel bijzonder om de mix van klassieke en allerlei andere muziek live op een festival te zien en horen. Wát een performance. Daarmee was het zeker het bijzonderste en heftigste optreden van het weekend.
   Na Kyteman bleven we even hangen om het begin van de Foo Fighters af te wachten. Een show van meer dan twee uur vond ik te lang, maar het begin was zeker de moeite waard. Wát een podiumbeesten, wát een inzet, wát een power... Daarna knalden we door naar de Tïtty Twïster, alwaar we lekker op de bank hebben gehangen en Hardrock Karaoke hebben gekeken. Grappig om te zien hoe weinig de één ervan terecht brengt om zo'n nummer mee te blèren, maar er soms ineens iemand een nummer keihard rockt.
   Je zou zeggen, hoe moet je die laatste Lowlands-avond anders afsluiten dan bij Kees van Hondt? Nou, zo zie ik dat inmiddels niet meer. Ten eerste: tijdens deze warmste nacht sinds 1906 was het daar gewoon te héét voor. Ten tweede: is het nou zo'n laf feestje geworden of ligt dat aan mij? Geen picknicktafels, geen kliko's, geen dranghekken, geen vloerplanken en nauwelijks crowdsurfers in de lucht... Jammer, jongens! De charme was er wel een beetje vanaf. Maar los daarvan was het een geweldig weekend. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die vermelding van De Bakkerij in de Daily Paradise (pag. 11 onderaan)!

Maandag
De terugreis. Altijd jammer. Maar ook dit was met de auto een stuk beter te pruimen. Rustig aan in de file met de airco aan (die ik overigens wel zie als veroorzaker van mijn verkoudheid) en halverwege ergens een terrasje pakken en een heerlijke burger wegwerken, dat is toch stukken beter dan door de warmte met je tas zeulen en jezelf in een overvolle bus/trein proppen om enkele uren later volledig gesloopt naar huis te moeten sjokken.
   Al met al vond ik het een geweldig weekend. Of beter gezegd: een zinderend weekend. Ik heb heel weinig gezien, maar wel heel veel lol gehad... Lowlands is HOT! En het heuglijke nieuws is dat mijn jongste broer(tje) daar inmiddels ook van is overtuigd, dus die gaat waarschijnlijk weer vrolijk mee volgend jaar. Ik zeg: donderdag 15 augustus 2013, camping 3? Tot dan!

Het knalgehaltemeetsysteem

Deze blog, geschreven in het zonnetje op camping 3 en op de Alpha-helling, heb ik gistermiddag voorgelezen tijdens Lowlandsblogwedstrijd in de Magneetbar. Het was een ontzettend gave belevenis.


Tot voor kort kon je buiten een tent op het Lowlandsterrein maar moeilijk zien of er daarbinnen een goed feestje gaande was. Je moest je eerst met bloed zweet en tranen naar binnen wurmen door de mensenmassa voor je erachter kwam of dat de moeite waard was.


Daar heeft het Lowlandspubliek nu echter wat op gevonden: door middel van een speciaal systeem kunnen buitenstaanders nu zien of het feestgehalte binnen in de tent hoog genoeg is om de reis naar binnen te ondernemen. Bamboe. Dit nieuwe communicatiesysteem wordt gefaciliteerd door de Lowlandsorganisatie, die speciaal voor deze gelegenheid het festivalterrein heeft volgeplant met bamboestruiken.


Het knalgehalte in de tent is af te lezen aan de hoeveelheid bamboe waarmee wordt rondgezwaaid en het enthousiasme waarmee het publiek deze laat meedeinen op de beat. Dus: sta je buiten een tent, twijfelend of je jezelf een weg naar binnen wilt banen? Kijk dan simpelweg of je de takken ziet zwiepen en besluit op basis daarvan of je het de moeite waard vindt.


Ik heb echter gemerkt dat het zware tijden zijn voor de bamboebossen op het festivalterrein: de hoeveelheid groen waarmee gewapperd wordt neemt hand over hand toe en in de bakken op het terrein blijven slechts wat treurige takjes over van de ooit zo weelderige struiken. Steeds meer mensen staan te zwaaien met takken, en ik vrees dat dit de betrouwbaarheid van het eerst zo betrouwbare knalgehaltemeetsysteem aantast. Je gaat je afvragen wat een dansend bos nog voor betekenis heeft.


Daarom roep ik iedereen op de bamboe even te laten voor wat het is, en de takken pas vanavond laat, bij de allerlaatste shows, weer op te pakken. Vanavond roeien we de bamboebossen op Lowlands uit, om knallend deze geweldige editie uit te luiden.

Happy happy joy joy

Mijn dag kan niet meer stuk!

Komt mij allen aanschouwen in de Magneetbar, want ik ben een van de vijf winnaaaaaaars!

Ook veel dank namens Simon B., de gelukkige die dankzij mij gratis naar Lowlands mag. Een mens moet wel eens wat goeds doen voor een ander, nietwaar?

Tandpasta in je haar?

Deze week was ik bij de kapper om mijzelf een coupe Lowlands te laten aanmeten. Voor velen betekent dat waarschijnlijk iets in de richting van een blauwe hanenkam, maar zelf houd ik het liever wat simpeler. Mijn eisen zijn slechts dat het met weinig moeite goed moet zitten, en dat ik het niet in model hoef te föhnen als ik onder de lauwe straaltjes van de camping 3-douches vandaan kom. Omdat gemillimeterd het voor mij niet echt doet, ging ik voor een boblijn.

De kapster noemde zichzelf een echte specialist in bobs, dus ik zat helemaal goed. Mijn haar was wel een beetje slap, zei ze. Altijd goed voor je zelfvertrouwen, zo'n kappersbezoekje: voor de grote spiegel onder een grote, genadeloze TL-lamp met rare knijpers in je haar en zo'n allercharmanst zwart schort omgebonden, en dat er dan ook nog wordt gezegd dat je haar slap is.

Máár! De kapster zou de kapster niet zijn als ze niet wat had voor mijn futloze haar. Toen het knippen, snijden, föhnen en sprayen voorbij was, rende ze naar achteren om terug te komen met een sampletje van een conditioner in een klein plastic potje, zo een waar vroeger met schilderen-op-nummer de verf in zat. Het was écht een hele sensatie, deze scalp therapy, zo zei ze nadrukkelijk. Je hoofd werd er helemaal koel van en een vo-lú-me dat je ervan kreeg! Ik vond het maar eng klinken, maar was allang blij dat ze me niet meteen een hele fles probeerde aan te smeren.

Eenmaal thuisgekomen rook ik even aan het potje, nog steeds sceptisch. Verbaasd liep ik naar m'n moeder. "Moet je dit ruiken! Van de kapper gekregen." Mijn moeder hield haar neus boven het kleine plastic potje. "Hee, waar ruikt dat nou naar?", vroeg ze verbaasd. Mijn antwoord, naar waarheid: "Tandpasta?" Het was echt zo. Ik keek nog eens goed. Het spul zag er ook uit als tandpasta. Misschien was ik wel de grap van de week en lachten alle kapsters zich nu een ongeluk, zich voorstellend hoe het meisje met het futloze haar een klodder tandpasta drie minuten liet inwerken om het vervolgens weer uit te spoelen.

Natuurlijk heb ik het tóch geprobeerd. Het spul deed wat me beloofd was: mijn hoofd is helemaal koel en fris, mijn haar ruikt naar tandpasta. Alleen dat maakt het al het kopen waard. Helaas vrees ik dat het hier om een goedje van € 50 euro de fles (à 100 ml) zal gaan, zoals altijd het geval is met fijne spullen die je alleen bij de kapper kunt kopen. Het potje was natuurlijk zó klein dat ik met één wasbeurt alles had opgebruikt, dus tot mijn grote spijt is er niks over voor onder de lauwe straaltjes van de camping 3-douches. Want ik heb zo het vermoeden dat het goedje dé ultieme antikatertreatment is. Een fris hoofd in drie minuten!

Drup drup drup...

In mijn hoofd is het Grote Inpakken al begonnen. Ik stel me dat voor als een soort grote, oude kraan, zo'n koperen, die langzaam begint te druppelen. Het begint bij één druppel, ergens halverwege juli: tent. Later volgen er meerdere druppels: slaapzak.. tandenborstel.. fleecedeken.. En dat wordt meer en meer, want de kraan begint harder en harder te lopen, alsof iemand hem steeds verder opendraait. vitaminetabletten regenlaarzen poncho's mueslirepen..

Op een gegeven moment wordt dat echt teveel, dan lig ik nachtenlang wakker van het geluid van die druppende kraan, die langzaam begint te stromen. Ik probeer alles met veel moeite vast te houden, want ik wil niks vergeten. Daarom begin ik altijd ruim van tevoren met het opstellen van een Checklist. Dé checklist van het jaar: mijn inpaklijst voor Lowlands! Normaal doe ik dat altijd gewoon op papier, met mooie grote letters op een A4'tje, en bij het inpakken zet ik mooie V'tjes voor alles wat er reeds in mijn tas zit. Maar nu heb ik speciaal voor Lowlands een blog gemaakt, dus waarom zou ik die niet gebruiken voor de belangrijkste lijst van het jaar? Zo kunnen mijn (vele?) lezers ook nog een bijdrage leveren als ze zien dat ik iets vergeten ben. Drup drup drup daar gaan we dan!

tent slaapzak luchtbed opblaaskussen fleecedeken slaapoordopjes TICKET muziekoordopjes medicijnen tandenborstel tandpasta haarborstel shampoo douchegel zonnebrand make-up make-upremover dikke trui lange broek nog een lange broek shirtje shirtje shirtje shirtje korte broek sokken nog meer sokken ondergoed extra schoenen regenlaarzen poncho mueslirepen bevroren pak appelsap ;) wodka malibu 2x6 hertog jan vitaminetabletten paracetamol handdoek grondzeil telefoon (enz?)

Er is maar één ding dat ik nooit op m'n lijstje hoef te zetten: het gevoel dat ik iets vergeten ben draag ik voor eeuwig met me mee...

O, weergoden!

Zo rond de eerste dagen van de maand augustus ben ik zomaar ineens obsessief bezig met het weerbericht. Dat dat geen toeval is hoef ik natuurlijk niemand te vertellen, want in het derde weekend van augustus vindt Lowlands plaats, een evenement waarbij het weer een toch wel heel erg belangrijke factor is.

Ik hoop altijd dat ik een lichte tas kan inpakken met wat shirtjes, een korte broek en gympen. Meestal zit dat er echter niet in, want mijn in vijf jaar opgedane ervaring mij heeft geleerd dat het tijdens Lowlands meestal zeikerig wisselvallig is. Modder en stof, heet en koud, nat en droog wisselen elkaar in rap tempo af, waardoor je bijvoorbeeld je tent uitstapt in korte broek en T-shirt, en je voordat je bij het festivalterrein bent alweer rechtsomkeert moet maken om je poncho, je trui en je regenlaarzen te halen. Natuurlijk vraag je je dan een kwartier later alweer af waarvoor dat eigenlijk nodig was: het is alweer droog en de rest van de dag loop je rond op zweterige rubberlaarzen, zeulend met je poncho en je trui, en schijnt er een lekker zonnetje bij een temperatuur die precies hoog genoeg is voor dat ene luchtige shirtje dat nog in je tent ligt.

Morgen is het 1 augustus, en ik ben vast begonnen met het dagelijks checken van knmi.nl en weer.nl, mijn favoriete weerwebsites. Vooral die eerste, met de tiendaagse ensembleverwachting en de experimentele maandverwachting, kan op veel bezoekjes rekenen. De vraag is echter: wat zegt het nu allemaal? Want Nederland is een kwelling voor elke weerman: je kunt nergens van op aan. Ik heb een keer meegemaakt dat er een heel Lowlandsweekend 80% kans op neerslag was, en dat er geen druppel gevallen is. Je weet het toch nooit.

Slechts één ding is zeker: ik bid deze weken tot de weergoden voor een zonnig Lowlands. Want hoewel sommige festivalgangers beweren dat regen (en dus veel modder) een essentieel onderdeel is van de Festival Experience kan ik de tot-aan-je-knieën-in-de-modder-ervaring à la Lowlands 2006 missen als kiespijn.

La Roux

La Roux is gaaf.

Toegegeven, smaken verschillen, maar je kunt niet om het fenomeen La Roux heen: die lekkere synthesizergeluiden, dat woeste rode haar dat het op wonderbaarlijke wijze wint van de zwaartekracht, dat hoge stemgeluid en die heerlijk bizarre videoclips.

La Roux komt op Lowlands.

Yesss! Duidelijk een moment om het dak er even goed vanaf te knallen. En een goed moment om hard, hoog en vals mee te schreeuwen, want op Lowlands is het volume toch zo hoog dat niemand je hoort.

La Roux werkt aanstekelijk.

Als ik die clips zie moet ik echt de neiging onderdrukken de raarste kleuren make-up uit m'n kast te trekken, en m'n haar met een föhn en veel haarlak in net zo'n absurde kuif te dwingen. Ook kan ik het niet laten goed hard mee te zingen. Voor mijn omgeving zou het mooi meegenomen zijn als ik bij op Lowlands voor een paar weken gruwelijk mijn stem kwijtraak, want geloof me: van de falsetto van La Roux wordt niet iedereen vrolijk, maar van mijn gepiep en gekraak wordt niemand vrolijk. Behalve ikzelf dan, maar ik hoef het met oordopjes in op de fiets ook niet aan te horen.