Kukelekuuuuu

Als ik dit schrijf, zit ik op onze nieuwe bank in ons nieuwe huis. De deuren van het balkon staan wijd open en ik hoor tussen de voorbijrijdende auto's door de sproeier die het gazon van de kinderboerderij aan de overkant van een verfrissende douche voorziet. Achter de kinderboerderij kan ik een glimp opvangen van de Castricumse duinen.

Het nieuwe huis is geweldig. Zo donker, grauw en nouja... smoezelig ons oude huisje was, zo licht en luchtig is onze nieuwe bovenwoning-met-balkon-en-dakterras. Daarnaast hoef ik niet meer tien minuten door een straffe tegenwind naar het station te fietsen, maar sla ik om vier over acht de deur achter me dicht om lopend de trein van zeven over acht te halen. Naar de kroeg? Lopend. Naar de supermarkt? Te voet. Naar de duinen? Met de benenwagen.

We zitten overal dichtbij en toch overal ver genoeg vandaan om nergens last van te hebben... Behalve dan van die haan van de kinderboerderij aan de overkant.

Oud verhaal

Het nare van schrijven, naast dat het zo verdomde confronterend is voor mezelf, is dat ik er anderen altijd pijn mee doe. In het echte leven pak ik dingen soms voorzichtig in om de rest van de wereld te beschermen tegen de scherpe randjes, verwoord ik zaken zó dat ze mensen in mijn omgeving geen pijn doen en houd ik sommige dingen gewoon voor me. En het echte leven gaat een groot deel van de tijd gewoon niet zo diep als een geschreven stuk.

Het geschreven stuk, daarentegen, wordt pas interessant als het snijdt, het liefst diep, als het verwarring zaait of een rilling over je rug laat gaan. Als alles koek en ei, rozengeur en maneschijn is, dan is het verhaal soft en slap, dan wil niemand er tijd aan besteden.

Ik vond vanmiddag een oud verhaal. Het is kil, het is bitter en heel venijnig. Het verhaal is doordrenkt van wanhoop, onbegrip en verdriet. Ik heb het meer dan een jaar geleden geschreven in de trein, waarschijnlijk met bloeddoorlopen ogen van het huilen, al weet ik dat niet meer zeker. En ik vond het vanmiddag toevallig terug, ergens in een vergeten hoekje van mijn mailbox.

En eigenlijk wil ik het hier neerzetten. Maar dat gaat mensen kwetsen. Dat gaat stof doen opwaaien. Stof dat ik liever in een hoekje veeg of helemaal definitief wegspoel. Jammer dat het zo'n mooi verhaal is.

Ja, écht alles.

En om de stelling te bewijzen dat in mijn leven alles altijd goed komt, ook al lijkt het zo fout te gaan: de langstudeerdersboete wordt een jaar uitgesteld! Is die SGP toch nog ergens goed voor...

Ik doe nog altijd mijn uiterste best om deze zomer klaar te zijn (eerlijk is eerlijk, ik vind het inmiddels ook wel tijd worden), maar ik heb ondervonden dat er altijd hobbels in de weg zitten (zoals tegenslagen, verkeerde inschattingen, afwezigheid van mijn begeleider) en 2.500 woorden per week produceren, naast een 32-urige werkweek en exclusief redigeerwerk, gewoon héél erg ambitieus is. Zeker als er tussen de bedrijven door ook nog verhuisd moet worden.

Dus wellicht wordt het een paar maanden later. En dat is nu oké, zonder drieduizend euro van meneer Halbe Zijlstra aan mijn broek te krijgen. Ja, echt alles komt goed.

Alles komt goed

Nu ik zo ongeveer 30% van mijn scriptie op papier heb staan, mag ik weer heel even aan iets anders denken. Ik durf nog even niet stil te staan bij hoeveel van die dertig procent bloed, zweet en tranen ik straks weer zal moeten schrappen als het arendsoog van mijn scriptiebeleleider mijn woorden, mijn zinnen en mijn alinea's van onder tot boven met de uiterste nauwkeurigheid heeft nagekeken. Niet aan denken.

Niet aan denken en er gewoon maar van uit gaan dat het allemaal wel goed komt zoals alles in mijn leven uiteindelijk altijd wel goed komt. Een zondagskind ben ik dan wel niet letterlijk, maar des te meer in spreekwoordelijke zin. Alles komt bij mij altijd goed. Zelfs als het zo hard fout lijkt te gaan. En toch maakt dat me ook bang. Zo las ik ooit eens op mijn favoriete website, PostSecret, het volgende geheim:

Ik had dit kunnen schrijven. Dit geheim is het mijne. Deze angst is de mijne. Waar zal het fout gaan? Wanneer ga ik onderuit en hoe hard zal ik vallen?

De tijd zal het leren. Vooralsnog gaat het echter allemaal geweldig, want het nieuwe huis is gezocht en gevonden. Als alles gaat zoals het moet gaan, tekenen we volgende maand. Dan gaan we weer verkassen, naar een leuke bovenwoning vlak bij het station en vlak bij de duinen. En zo komt alles goed.

Verhuisbericht 2.0

Welnu: nog voordat je goed en wel gesetteld bent, krijg je alweer te horen dat je je biezen mag pakken. Ironisch genoeg las ik de mail met de boodschap 'het huis dat jullie huren is verkocht, dus maak binnen een half jaar dat je wegkomt' nét toen ik thuiskwam met een stapel bierkratten voor de housewarming.

Blijkbaar maken een likje verf op de muren, een paar flessen bleek door badkamer/keuken en een knus allegaartje aan meubels zo'n groot verschil dat je je uitgewoonde appartement ineens wél kunt verkopen voor een bedrag dat ik er zelf niet voor zou willen neerleggen.

Maar goed. Zo gaan die dingen dus.

Als mijn sporadische lezers ergens een huisje/appartement/bovenwoning in Castricum (of omgeving, excl. Limmen) weten, dan hoor ik het natuurlijk bijzonder graag! 1 juli moeten we de boel hier weer leeg hebben... en terug naar het (bijna) lege nest? Nee, bedankt.

Op een bierviltje

Zo knap, dat iemand anders meteen begint met schrijven, op een bierviltje bij gebrek aan ander papier, en het aan iedereen laat lezen, en krast en streept waar nodig, zonder zich druk te maken om het verloop van het verhaal, de aanleiding, het vervolg, of wat iedereen ervan zal denken.

Ik heb dat niet. Ik staar voor me uit, type af en toe wat, houd delete en backspace dan maar weer eens ingedrukt en uiteindelijk produceer ik gewoon niets.

Misschien dat ik dat ook maar gewoon eens moet doen: in het midden beginnen, de eindeloze beschrijvingen de deur uit en gewoon midden in een dialoog, midden in een verhaal de draad oppakken en maar zien waar die naartoe leidt.

Just a thought

Is het niet vreemd dat je me in het winkelcentrum stoïcijns voorbij loopt, misschien wel zonder me te herkennen, maar je toch mijn vriend wilt zijn op Facebook? Natuurlijk drink ik niet met elke Facebook-vriend wekelijks een biertje, maar als er niet eens hallo wordt gezegd... Ik accepteer geen friend request van iemand voor wie ik niet eens mijn hand opsteek in de supermarkt.