Dat je het even weet: ik heb nu mijn eigen domeinnaam. Mijn adres is www.tessavandenbrink.nl. Er is daar, op een berichtje dat de domeinnaam niet meer beschikbaar is na, nog heel weinig te zien, maar binnenkort treedt dat prachtige adres in werking. Als ik tijd en zin heb om het uit te zoeken, that is.
Dat houdt in dat je vanaf daar vanzelf hier terecht komt, voorlopig. Misschien dat ik later nog eens iets écht professioneels, representatiefs en verantwoords met die site ga doen. Tips en ideeën zijn altijd welkom.
Update: het werkt! Vanaf nu dus via www.tessavandenbrink.nl!
maandag 26 maart 2012
woensdag 7 maart 2012
Wie is...
Al negen weken lang word ik gekweld door de vraag: Wie Is De Mol?
Dit programma is mij op het lijf geschreven. Actie. Intriges. Raadsels. Toen dit seizoen enkele weken bezig was, droomde ik zelfs dat ik één van de deelnemers was, en ik samen met de andere deelnemers muntjes op moest duiken van de bodem van een zwembad. Ik zou bijna een BN'er willen worden om óóit eens mee te kunnen doen.
Omdat dat -- voorlopig in ieder geval -- nog even niet tot de opties behoort, heb ik een tijdje terug iets bedacht: ik maak gewoon m'n eigen WIDM. Met ongeveer acht deelnemers wil ik komend voorjaar een hele zondag lang coole opdrachten doen in de duinen en het centrum van Castricum.
Ik wil gave opdrachten bedenken. Ik wil van dichtbij meemaken wat het met mensen doet. Ik wil een blik achter de schermen. Ik wil weten wie de Mol is en zien hoe diegene de sabotage-acties op een zo slinks mogelijke wijze tot uitvoering brengt. Ik wil de verdachtmakingen en de afleidingsmanoeuvres zien.
God, wat heb ik er een zin in. Wie doet er mee?
PS: Morgen is de finale van de échte WIDM.
Het is Hadewych. Mark my words.
Dit programma is mij op het lijf geschreven. Actie. Intriges. Raadsels. Toen dit seizoen enkele weken bezig was, droomde ik zelfs dat ik één van de deelnemers was, en ik samen met de andere deelnemers muntjes op moest duiken van de bodem van een zwembad. Ik zou bijna een BN'er willen worden om óóit eens mee te kunnen doen.
Omdat dat -- voorlopig in ieder geval -- nog even niet tot de opties behoort, heb ik een tijdje terug iets bedacht: ik maak gewoon m'n eigen WIDM. Met ongeveer acht deelnemers wil ik komend voorjaar een hele zondag lang coole opdrachten doen in de duinen en het centrum van Castricum.
Ik wil gave opdrachten bedenken. Ik wil van dichtbij meemaken wat het met mensen doet. Ik wil een blik achter de schermen. Ik wil weten wie de Mol is en zien hoe diegene de sabotage-acties op een zo slinks mogelijke wijze tot uitvoering brengt. Ik wil de verdachtmakingen en de afleidingsmanoeuvres zien.
God, wat heb ik er een zin in. Wie doet er mee?
PS: Morgen is de finale van de échte WIDM.
Het is Hadewych. Mark my words.
dinsdag 28 februari 2012
De Studeerkamer
Sinds een tijdje heb ik mijn 'eigen' avond in De Bakkerij; op de derde woensdagavond van de maand race ik 's avonds om half acht naar de Dorpsstraat om de boel gereed te maken voor een avondje 'Koffiehuis', zoals dat in Bakse termen heet.
Vaak zit ik dan tot een uur of 11 af te wachten, twijfelend of er nog wel iemand komt, en dan komt er daarna ineens een groepje mensen binnen hobbelen waardoor ik me tóch bezwaard voel om aan het einde van de avond de deur en de tap te sluiten.
Heel gezellig, dat wel, maar het kan anders.
Daarom heb ik nagedacht over 'iets' om met mijn avond te doen, zoals Arjans spelletjesavond en de donderdagse Open Mic-avonden. Dat was nog knap lastig. Er waren, zoals dat gaat in het leven, al allerlei goeie ideeën door anderen opgepakt.
Maar toen daalde de inspiratie plots op mij neder.
En ik noem het: De Studeerkamer. Mijn nieuwe idee voor de derde woensdag van de maand is een studeer-, knutsel-, huiswerk-, schrijf- en SOG*-avond. Onder het genot van een kop koffie ter concentratie, een kop thee ter ontspanning, een biertje voor wie het nodig heeft en een Straffe Hendrik voor de écht hopeloze gevallen, stel ik deze avond beschikbaar voor al wie hem nodig heeft. In relaxte setting, met gemoedelijk muziekje op de achtergrond, samen met je vrienden leren, studeren, werken, schrijven, patiencen, lezen, tekenen, knutselen, etc. in De Bakkerij.
Misschien heb je een scriptie, een brief aan je oma, een stukje voor in de OEI of een boek te schrijven. Misschien heb je zin om je kleurpotloden te pakken en eens een avondje creabea te doen. Misschien moet je leren voor dat ene moeilijke proefwerk. Misschien wil je gewoon een boek komen lezen. En misschien... misschien heb je gewoon een smoes nodig om je ouders te overtuigen dat je écht naar de kroeg moet. Ja, om te leren, ja!
Ideeën? Die zijn welkom! Spui ze hieronder in de reacties of stuur mij een mail/sms/briefkaart. Als ik me niet vergis is 21 maart de eerstvolgende derde woensdag van de maand. Zie ik je dan in De Studeerkamer?
*) Studie-Ontwijkend Gedrag
Vaak zit ik dan tot een uur of 11 af te wachten, twijfelend of er nog wel iemand komt, en dan komt er daarna ineens een groepje mensen binnen hobbelen waardoor ik me tóch bezwaard voel om aan het einde van de avond de deur en de tap te sluiten.
Heel gezellig, dat wel, maar het kan anders.
Daarom heb ik nagedacht over 'iets' om met mijn avond te doen, zoals Arjans spelletjesavond en de donderdagse Open Mic-avonden. Dat was nog knap lastig. Er waren, zoals dat gaat in het leven, al allerlei goeie ideeën door anderen opgepakt.
Maar toen daalde de inspiratie plots op mij neder.
En ik noem het: De Studeerkamer. Mijn nieuwe idee voor de derde woensdag van de maand is een studeer-, knutsel-, huiswerk-, schrijf- en SOG*-avond. Onder het genot van een kop koffie ter concentratie, een kop thee ter ontspanning, een biertje voor wie het nodig heeft en een Straffe Hendrik voor de écht hopeloze gevallen, stel ik deze avond beschikbaar voor al wie hem nodig heeft. In relaxte setting, met gemoedelijk muziekje op de achtergrond, samen met je vrienden leren, studeren, werken, schrijven, patiencen, lezen, tekenen, knutselen, etc. in De Bakkerij.
Misschien heb je een scriptie, een brief aan je oma, een stukje voor in de OEI of een boek te schrijven. Misschien heb je zin om je kleurpotloden te pakken en eens een avondje creabea te doen. Misschien moet je leren voor dat ene moeilijke proefwerk. Misschien wil je gewoon een boek komen lezen. En misschien... misschien heb je gewoon een smoes nodig om je ouders te overtuigen dat je écht naar de kroeg moet. Ja, om te leren, ja!
Ideeën? Die zijn welkom! Spui ze hieronder in de reacties of stuur mij een mail/sms/briefkaart. Als ik me niet vergis is 21 maart de eerstvolgende derde woensdag van de maand. Zie ik je dan in De Studeerkamer?
*) Studie-Ontwijkend Gedrag
donderdag 16 februari 2012
Ode aan de liefde
Your love is like a studded leather headlock
Your kiss it could put creases in the rain
You're rarer than a can of dandelion and burdock
And those other girls are just post-mix lemonade
Suck it and see, you never know
Sit next to me before I go
Jigsaw women with horror movie shoes
Be cruel to me, 'cause I'm a fool for you
Arctic Monkeys - Suck it and see
Dit nummer is, een beetje laat zo twee dagen na Valentijnsdag, mijn ode aan de liefde. Het gaat diep. En het is een beetje vreemd, maar zó lekker.
Geef mij geen mierzoete glitterkaarten vol hartjes en engeltjes, geen pluche teddyberen, geen kaarsjes, geen spoor van bloemblaadjes door het huis.
Geef mij geen bossen rode rozen op die ene dag van het jaar dat bossen rozen niet te betalen zijn.
Ik gruwel van de overdreven gebaren en moet er niet aan denken om op Valentijnsdag verplicht romantisch te doen in een overvol restaurant.
Goed, het moet gezegd worden: als de veertiende van februari je het duwtje in de rug geeft dat je nodig hebt om je stille aanbidding aan die éne persoon duidelijk te maken, wat let je? Dat is immers waar die dag voor bedoeld is, en dat kan ik alleen maar aanmoedigen.
Maar als je een relatie hebt, dan heb je die kwijlerige clichés toch helemaal niet nodig?
Your kiss it could put creases in the rain
You're rarer than a can of dandelion and burdock
And those other girls are just post-mix lemonade
Suck it and see, you never know
Sit next to me before I go
Jigsaw women with horror movie shoes
Be cruel to me, 'cause I'm a fool for you
Arctic Monkeys - Suck it and see
Dit nummer is, een beetje laat zo twee dagen na Valentijnsdag, mijn ode aan de liefde. Het gaat diep. En het is een beetje vreemd, maar zó lekker.
Geef mij geen mierzoete glitterkaarten vol hartjes en engeltjes, geen pluche teddyberen, geen kaarsjes, geen spoor van bloemblaadjes door het huis.
Geef mij geen bossen rode rozen op die ene dag van het jaar dat bossen rozen niet te betalen zijn.
Ik gruwel van de overdreven gebaren en moet er niet aan denken om op Valentijnsdag verplicht romantisch te doen in een overvol restaurant.
Goed, het moet gezegd worden: als de veertiende van februari je het duwtje in de rug geeft dat je nodig hebt om je stille aanbidding aan die éne persoon duidelijk te maken, wat let je? Dat is immers waar die dag voor bedoeld is, en dat kan ik alleen maar aanmoedigen.
Maar als je een relatie hebt, dan heb je die kwijlerige clichés toch helemaal niet nodig?
donderdag 3 november 2011
Backpack?
And if you feel just like a tourist
in the city you were born, it's time to go
And you find your destination
with so many different places to call home
Death Cab For Cutie - You are a tourist
Iemand vroeg mij laatst of ik ook niet zo'n verre, maandenlange reis in Azië wilde maken, zoals iedereen tegenwoordig doet, en keek raar op toen mijn antwoord 'mwah, nee hoor' was.
Waarom zou ik dat moeten willen? Omdat iedereen het doet? Is je opvoeding niet compleet zonder anderhalve maand Thailand? Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen z'n zonvakantie, z'n culturele experience en z'n opgedane oosterse wijsheden, maar ik heb er zelf gewoon niet zo bijzonder veel behoefte aan.
Natuurlijk wil ik best een keer een mooie verre reis maken, maar van mij hoeft dat niet per se naar Azië te zijn, hoeft daar niet per se een backpack aan te pas te komen en hoeft dat niet per se voor mijn vijfentwintigste. Ik trek graag m'n eigen plan.
Dat klinkt natuurlijk allemaal heel stoer en onafhankelijk, maar toch voelt het niet lekker als iemand mij meewarig aankijkt omdat ik niet in de rij sta voor een retourtje Thailand.
in the city you were born, it's time to go
And you find your destination
with so many different places to call home
Death Cab For Cutie - You are a tourist
Iemand vroeg mij laatst of ik ook niet zo'n verre, maandenlange reis in Azië wilde maken, zoals iedereen tegenwoordig doet, en keek raar op toen mijn antwoord 'mwah, nee hoor' was.
Waarom zou ik dat moeten willen? Omdat iedereen het doet? Is je opvoeding niet compleet zonder anderhalve maand Thailand? Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen z'n zonvakantie, z'n culturele experience en z'n opgedane oosterse wijsheden, maar ik heb er zelf gewoon niet zo bijzonder veel behoefte aan.
Natuurlijk wil ik best een keer een mooie verre reis maken, maar van mij hoeft dat niet per se naar Azië te zijn, hoeft daar niet per se een backpack aan te pas te komen en hoeft dat niet per se voor mijn vijfentwintigste. Ik trek graag m'n eigen plan.
Dat klinkt natuurlijk allemaal heel stoer en onafhankelijk, maar toch voelt het niet lekker als iemand mij meewarig aankijkt omdat ik niet in de rij sta voor een retourtje Thailand.
donderdag 6 oktober 2011
Buitenbeentje
Ik hoor er niet bij. Ik ben dat meisje op het schoolplein dat heel alleen in een hoekje staat zonder vrienden, dat maar wat eenzaam met een bal tegen een muur staat te klooien omdat ze niet mee kan doen aan dat spel dat iedereen speelt.
De reden voor dit kansloze kluizenaarschap is nog nooit zo sneu geweest: ik heb een totaal onhippe Nokia E72 met Symbian. En sinds iedereen Wordfeud speelt hoor je er dan écht niet meer bij.
Zo stond ik afgelopen zondag in De Bakkerij heel alleen aan één kant van de bar klaar om colaatjes uit de koelkast te trekken, koffie te zetten en biertjes te tappen. Maar aan de andere kant van de bar werden zeker vijf mensen totaal opgeslokt door wat er te zien was op het kleine schermpje van hun Android-smartphone.
Jonge mensen hadden het (in de kroeg!) te druk met digitaal Scrabble om bier te bestellen of met de bardame te sjansen... Wie had dat ooit gedacht?
En ik stond me daar maar alleen achter de bar te vervelen op mijn vrije zondagmiddag.
'Heb je gehoord van dat café in Zwolle waar het verboden is om Wordfeud te spelen?', werd mij gevraagd. 'Heb je gehoord van dat café in Castricum waar het vanaf mórgen verboden is om Wordfeud te spelen?', was mijn knorrige antwoord.
Nu weet ik toevallig dat er aanstaande maandag weer een Spelletjesavond is in De Bakkerij. Wie wil er good old-fashioned Scrabble met me spelen? Dan hoor ik er eindelijk weer bij.
De reden voor dit kansloze kluizenaarschap is nog nooit zo sneu geweest: ik heb een totaal onhippe Nokia E72 met Symbian. En sinds iedereen Wordfeud speelt hoor je er dan écht niet meer bij.
Zo stond ik afgelopen zondag in De Bakkerij heel alleen aan één kant van de bar klaar om colaatjes uit de koelkast te trekken, koffie te zetten en biertjes te tappen. Maar aan de andere kant van de bar werden zeker vijf mensen totaal opgeslokt door wat er te zien was op het kleine schermpje van hun Android-smartphone.
Jonge mensen hadden het (in de kroeg!) te druk met digitaal Scrabble om bier te bestellen of met de bardame te sjansen... Wie had dat ooit gedacht?
En ik stond me daar maar alleen achter de bar te vervelen op mijn vrije zondagmiddag.
'Heb je gehoord van dat café in Zwolle waar het verboden is om Wordfeud te spelen?', werd mij gevraagd. 'Heb je gehoord van dat café in Castricum waar het vanaf mórgen verboden is om Wordfeud te spelen?', was mijn knorrige antwoord.
Nu weet ik toevallig dat er aanstaande maandag weer een Spelletjesavond is in De Bakkerij. Wie wil er good old-fashioned Scrabble met me spelen? Dan hoor ik er eindelijk weer bij.
donderdag 8 september 2011
IJskoningin
De ijskoningin die ik was, is gesmolten. Mijn oom ging dood en waar ik eerder met droge ogen gedichten voorlas op begrafenissen, brak ik deze keer voor het eerst... Ik stond op het altaar voor een volle kerk, een gedicht in een insteekhoes in mijn trillende handen. Mijn ogen op het papier gericht, want ik durfde met geen mogelijkheid op te kijken en de kist te zien met daarop een bloemenpracht uit de eigen tuin van de man die erin lag.
Ik kon het niet aan om de zakdoekjes te zien, de betraande rode ogen van mijn familieleden, de rode truien van de leden van de reddingsbrigade die hun erelid een laatste eer kwamen bewijzen. Ik durfde niet op te kijken, bleef strak naar de regels tekst kijken en las...
Ik ben een tuinman. niets dan dat,
Ik kon het niet aan om de zakdoekjes te zien, de betraande rode ogen van mijn familieleden, de rode truien van de leden van de reddingsbrigade die hun erelid een laatste eer kwamen bewijzen. Ik durfde niet op te kijken, bleef strak naar de regels tekst kijken en las...
Ik ben een tuinman. niets dan dat,
met aarde en met mest bespat;
ik buig mij neer, ik richt mij op,
ik klem de schoffel en de schop.
Ik wied, ik volg mijn diepste wet
als ik de naakte zaailing zet;
ik richt mij op, ik buig mij neer,
een tuinman ben ik en niets meer.
Ga ik met donker stram naar huis
de pijn spaart schouderblad noch kruis
ik waak nog als ik rusten mag
Mijn land, mijn land; het is kort dag
Delft straks uw spa voor mij de wig
vergeet waar ik geborgen lig.
Voorbij mijn moeite, nood en pijn
moet er een tuin van sterren zijn.
Toen ik het gedicht een dag eerder in handen kreeg, liepen de tranen pas bij de laatste strofe over mijn wangen. Maar in die kerk ging het al na twee strofes mis. Wat was er aan de hand? Ik was niet het meisje dat huilde op momenten als deze. Ik hield het altijd droog op begrafenissen, gaf nog maar iemand een houterig schouderklopje of ongemakkelijke knuffel, en maakte me altijd druk dat mensen zouden denken dat het me misschien wel niets kon schelen.
Maar ik ben de ontkroonde ijskoningin, want halverwege het gedicht brak er iets in mij. Mijn stem sloeg over en ik blokkeerde, slikte de tranen weg. Ik heb verder gelezen, maar de letters drongen niet meer door. Het tweede deel van het gedicht had net zo goed een fragment uit het telefoonboek kunnen zijn, ik zou het niet hebben gemerkt. Ik weet niet hoe ik klonk toen ik verder las. Ik weet niet of ik te snel praatte. Ik heb niet gehoord dat mensen begonnen te huilen. Ik heb ook toen ik de kerk weer in liep niet opgekeken. Ik voelde handen op mijn schouders, maar ik keek niet op om te zien van wie ze waren.
Abonneren op:
Reacties (Atom)