Ik kan niet alleen leuk schrijven, ik schep ook supergoed ijs! (foto: Jorinde)
zondag 16 augustus 2009
zaterdag 15 augustus 2009
Tandpasta in je haar?
Deze week was ik bij de kapper om mijzelf een coupe Lowlands te laten aanmeten. Voor velen betekent dat waarschijnlijk iets in de richting van een blauwe hanenkam, maar zelf houd ik het liever wat simpeler. Mijn eisen zijn slechts dat het met weinig moeite goed moet zitten, en dat ik het niet in model hoef te föhnen als ik onder de lauwe straaltjes van de camping 3-douches vandaan kom. Omdat gemillimeterd het voor mij niet echt doet, ging ik voor een boblijn.
De kapster noemde zichzelf een echte specialist in bobs, dus ik zat helemaal goed. Mijn haar was wel een beetje slap, zei ze. Altijd goed voor je zelfvertrouwen, zo'n kappersbezoekje: voor de grote spiegel onder een grote, genadeloze TL-lamp met rare knijpers in je haar en zo'n allercharmanst zwart schort omgebonden, en dat er dan ook nog wordt gezegd dat je haar slap is.
Máár! De kapster zou de kapster niet zijn als ze niet wat had voor mijn futloze haar. Toen het knippen, snijden, föhnen en sprayen voorbij was, rende ze naar achteren om terug te komen met een sampletje van een conditioner in een klein plastic potje, zo een waar vroeger met schilderen-op-nummer de verf in zat. Het was écht een hele sensatie, deze scalp therapy, zo zei ze nadrukkelijk. Je hoofd werd er helemaal koel van en een vo-lú-me dat je ervan kreeg! Ik vond het maar eng klinken, maar was allang blij dat ze me niet meteen een hele fles probeerde aan te smeren.
Eenmaal thuisgekomen rook ik even aan het potje, nog steeds sceptisch. Verbaasd liep ik naar m'n moeder. "Moet je dit ruiken! Van de kapper gekregen." Mijn moeder hield haar neus boven het kleine plastic potje. "Hee, waar ruikt dat nou naar?", vroeg ze verbaasd. Mijn antwoord, naar waarheid: "Tandpasta?" Het was echt zo. Ik keek nog eens goed. Het spul zag er ook uit als tandpasta. Misschien was ik wel de grap van de week en lachten alle kapsters zich nu een ongeluk, zich voorstellend hoe het meisje met het futloze haar een klodder tandpasta drie minuten liet inwerken om het vervolgens weer uit te spoelen.
Natuurlijk heb ik het tóch geprobeerd. Het spul deed wat me beloofd was: mijn hoofd is helemaal koel en fris, mijn haar ruikt naar tandpasta. Alleen dat maakt het al het kopen waard. Helaas vrees ik dat het hier om een goedje van € 50 euro de fles (à 100 ml) zal gaan, zoals altijd het geval is met fijne spullen die je alleen bij de kapper kunt kopen. Het potje was natuurlijk zó klein dat ik met één wasbeurt alles had opgebruikt, dus tot mijn grote spijt is er niks over voor onder de lauwe straaltjes van de camping 3-douches. Want ik heb zo het vermoeden dat het goedje dé ultieme antikatertreatment is. Een fris hoofd in drie minuten!
De kapster noemde zichzelf een echte specialist in bobs, dus ik zat helemaal goed. Mijn haar was wel een beetje slap, zei ze. Altijd goed voor je zelfvertrouwen, zo'n kappersbezoekje: voor de grote spiegel onder een grote, genadeloze TL-lamp met rare knijpers in je haar en zo'n allercharmanst zwart schort omgebonden, en dat er dan ook nog wordt gezegd dat je haar slap is.
Máár! De kapster zou de kapster niet zijn als ze niet wat had voor mijn futloze haar. Toen het knippen, snijden, föhnen en sprayen voorbij was, rende ze naar achteren om terug te komen met een sampletje van een conditioner in een klein plastic potje, zo een waar vroeger met schilderen-op-nummer de verf in zat. Het was écht een hele sensatie, deze scalp therapy, zo zei ze nadrukkelijk. Je hoofd werd er helemaal koel van en een vo-lú-me dat je ervan kreeg! Ik vond het maar eng klinken, maar was allang blij dat ze me niet meteen een hele fles probeerde aan te smeren.
Eenmaal thuisgekomen rook ik even aan het potje, nog steeds sceptisch. Verbaasd liep ik naar m'n moeder. "Moet je dit ruiken! Van de kapper gekregen." Mijn moeder hield haar neus boven het kleine plastic potje. "Hee, waar ruikt dat nou naar?", vroeg ze verbaasd. Mijn antwoord, naar waarheid: "Tandpasta?" Het was echt zo. Ik keek nog eens goed. Het spul zag er ook uit als tandpasta. Misschien was ik wel de grap van de week en lachten alle kapsters zich nu een ongeluk, zich voorstellend hoe het meisje met het futloze haar een klodder tandpasta drie minuten liet inwerken om het vervolgens weer uit te spoelen.
Natuurlijk heb ik het tóch geprobeerd. Het spul deed wat me beloofd was: mijn hoofd is helemaal koel en fris, mijn haar ruikt naar tandpasta. Alleen dat maakt het al het kopen waard. Helaas vrees ik dat het hier om een goedje van € 50 euro de fles (à 100 ml) zal gaan, zoals altijd het geval is met fijne spullen die je alleen bij de kapper kunt kopen. Het potje was natuurlijk zó klein dat ik met één wasbeurt alles had opgebruikt, dus tot mijn grote spijt is er niks over voor onder de lauwe straaltjes van de camping 3-douches. Want ik heb zo het vermoeden dat het goedje dé ultieme antikatertreatment is. Een fris hoofd in drie minuten!
vrijdag 14 augustus 2009
Hakken?
Ik werd een tijdje geleden in Paradiso, bij een artieste naar wie ik al jaren naar luister, ineens geconfronteerd met het massahysterie van de rest van het publiek. Diep in mij borrelde er iets van zowel verbazing (sinds wanneer was deze muziek zo populair?), als irritatie. Want ik kwam om Regina Spektor te horen zingen, niet die vervelende metroseksueel die achter me stond. Het geluid stond helaas niet hard genoeg om zijn luidkeels gekweel te overstemmen.
Met Regina Spektor zélf was ik wel geheel in mijn nopjes. Ze deed ontzettend schattig, al kon ik haar niet zo goed zien omdat ze verstopt zat achter een grote vleugel. Toen ze eenmaal opstond, sprak ze de zaal toe. Ze was haar schoenen kwijtgeraakt in Schotland, en nu zat er niks anders op dan optreden op hakken, ook al haatte ze hakken.
Toen was ik helemaal verkocht. Want ik, één meter en tweeëntachtig centimeter hoog, heb ook een bloedhekel aan hakken. En ik vind het fijn dat iemand die ik bewonder, die wel altijd gekenmerkt wordt door lieve jurkjes en rode lippen, dezelfde mening heeft als ik. Er staat bij mij één paar laarzen in de kast met misschien 3 à 4 centimeter eronder. Maar als ik ze aandoe, ben ik langer dan mijn vriendje. Ik kan er niet lang op staan. Ik kan er niet op naar mijn werk lopen. Dus ik doe ze nooit aan. Het is de Miskoop van de Eeuw, waar ik ben ingetuind in een winkel vol prachtschoenen, door een glibberige verkoper die niet weet hoe het is om als vrouw 182+3,5 cm lang te zijn. Anders had hij ze me nooit aangesmeerd.
Daarom wil ik graag Regina Spektor bedanken voor het bevestigen van iets wat ik eigenlijk niet toe durfde te geven: hakken zijn stom. En alleen al daarom wilde ik die hysterische zaal en die meezingende metroseksueel best voor lief nemen.
Met Regina Spektor zélf was ik wel geheel in mijn nopjes. Ze deed ontzettend schattig, al kon ik haar niet zo goed zien omdat ze verstopt zat achter een grote vleugel. Toen ze eenmaal opstond, sprak ze de zaal toe. Ze was haar schoenen kwijtgeraakt in Schotland, en nu zat er niks anders op dan optreden op hakken, ook al haatte ze hakken.
Toen was ik helemaal verkocht. Want ik, één meter en tweeëntachtig centimeter hoog, heb ook een bloedhekel aan hakken. En ik vind het fijn dat iemand die ik bewonder, die wel altijd gekenmerkt wordt door lieve jurkjes en rode lippen, dezelfde mening heeft als ik. Er staat bij mij één paar laarzen in de kast met misschien 3 à 4 centimeter eronder. Maar als ik ze aandoe, ben ik langer dan mijn vriendje. Ik kan er niet lang op staan. Ik kan er niet op naar mijn werk lopen. Dus ik doe ze nooit aan. Het is de Miskoop van de Eeuw, waar ik ben ingetuind in een winkel vol prachtschoenen, door een glibberige verkoper die niet weet hoe het is om als vrouw 182+3,5 cm lang te zijn. Anders had hij ze me nooit aangesmeerd.
Daarom wil ik graag Regina Spektor bedanken voor het bevestigen van iets wat ik eigenlijk niet toe durfde te geven: hakken zijn stom. En alleen al daarom wilde ik die hysterische zaal en die meezingende metroseksueel best voor lief nemen.
woensdag 12 augustus 2009
Fashion!
There was a sense of disappointment as we left the mall
All the young people looked the same
Wearing their masks of cool and indifference
Commerce dressed up as rebellion
Bloc Party - Uniform
Enkele weken geleden belandde er een interessant mailtje in mijn VU-mail inbox. Het betrof een workshop recensies schrijven over mode, georganiseerd door een bekende organisatie die dingen met cultuur doet voor jongeren. Ik wil niet te specifiek zijn en ga geen namen noemen, want ik ga nu een klein beetje negatief doen, en dan wil ik liever niet dat mensen die bij deze workshop betrokken zijn dat met al teveel Google-werk kunnen vinden. Je snapt het wel.
De recensente in mij was meteen enthousiast: modeshow kijken bij Hip Nieuw Merk, recensie schrijven, feedback door journaliste van Bekende Krant (wederom, geen namen). Cool! Dus ik schreef me in.
Pas later bedacht ik mij dat er op die workshop waarschijnlijk niet veel mensen zoals ik af zouden komen, maar vooral veel pretentieuze modemeisjes en pretentieuze journalistiekstudentes (waarvan er tig miljoen zijn maar die later allemaal dezelfde baan bij de Cosmo willen hebben, dat idee). Dus niet meisjes zoals ik, die gewoon schrijven voor de lol, meisjes die een kledingkast hebben die voor een aanzienlijk deel volhangt met uitverkoopjes (kan mij het wat schelen dat ik niet de eerste ben die 'm heeft, als het shirtje maar goed zit en de kleur maar leuk staat), meisjes die niet op naaldhakken kunnen/willen lopen, meisjes die zich niet altijd even comfortabel voelen in hippe jurkjes en meisjes die geen periodes doormaken waarin ze hysterisch aan de lijn doen. Of, echt eerlijk, meisjes die gewoon nooit aan de lijn doen. Stukken simpeler.
Toen ik vanmiddag de zaal binnenkwam waar het inleidende praatje werd gehouden, werd mijn voorgevoel bevestigd: het eerste wat ik zag was een zaal vol meisjes die hun uiterste best hadden gedaan de hipste van het stel te zijn. Gelukkig hadden ze aan mij op mijn afgetrapte vale All Stars geen concurrentie. Ik zag angstaanjagend hoge hakken, glanzende rokjes, glitterbroeken, haarbanden, hoornen brillen, catsuits, parelkettingen, gigantische oorbellen, grote glimmende kettingen en gescheurde leggings. Een griezelig groot deel van de meisjes liet het koekje bij de koffie liggen. Dat heb ik nog nooit gedaan.
Na het inleidende praatje liepen we naar het gebouw waar de show werd gehouden. Spanning! Sensatie! Er was een heuse rode loper, we moesten onze kaarten laten zien bij de ingang, de eerste persoon die ik bij binnenkomst zag was Bastiaan van Schaik (jaja, wie kent 'm niet) en in de foyer stond iedereen druk hip te doen en te socializen, terwijl er een fotograaf fanatiek bezig was met het spotten van diehard fashionista's. In de hoek stond een rek met gratis weg te graaien magazines. Ik keek gefascineerd om me heen.
En even later begon de show. Verrassing van de dag: een modeshow duurt dus maar tien minuten. Dat zeggen ze er nooit bij in de Glamour of bij Holland's Next Top Model. Zo'n hele show is dus best een hoop heisa voor tien minuutjes kleren kijken. En tja, de show.. Het was echt bijzonder om dat een keer te zien, serieus. Ik zag een hoop fladderige jurkjes, wijde truien, skinny broeken, jasjes (met schoudervullingen!), en dat alles in het zalmroze, bruin, blauwgrijs en okergeel.. En eigenlijk, daar val ik door de mand als zijnde diehard niet-fashionista, vond ik het allemaal niet zo mooi. Maarja, zeg dat maar eens netjes in een professionele recensie. Je snapt het: I'm stuck. Ik blijf nu bij het schrijven van de recensie al hangen op een schamele 166 woorden. Van de 500. Oeps!
Conclusie van de dag: de modewereld is fascinerend, maar overoverduidelijk niet-mijn-ding.
(dit stukje heb ik eerder geplaatst op mijn andere blog: tessmania.punt.nl)
All the young people looked the same
Wearing their masks of cool and indifference
Commerce dressed up as rebellion
Bloc Party - Uniform
Enkele weken geleden belandde er een interessant mailtje in mijn VU-mail inbox. Het betrof een workshop recensies schrijven over mode, georganiseerd door een bekende organisatie die dingen met cultuur doet voor jongeren. Ik wil niet te specifiek zijn en ga geen namen noemen, want ik ga nu een klein beetje negatief doen, en dan wil ik liever niet dat mensen die bij deze workshop betrokken zijn dat met al teveel Google-werk kunnen vinden. Je snapt het wel.
De recensente in mij was meteen enthousiast: modeshow kijken bij Hip Nieuw Merk, recensie schrijven, feedback door journaliste van Bekende Krant (wederom, geen namen). Cool! Dus ik schreef me in.
Pas later bedacht ik mij dat er op die workshop waarschijnlijk niet veel mensen zoals ik af zouden komen, maar vooral veel pretentieuze modemeisjes en pretentieuze journalistiekstudentes (waarvan er tig miljoen zijn maar die later allemaal dezelfde baan bij de Cosmo willen hebben, dat idee). Dus niet meisjes zoals ik, die gewoon schrijven voor de lol, meisjes die een kledingkast hebben die voor een aanzienlijk deel volhangt met uitverkoopjes (kan mij het wat schelen dat ik niet de eerste ben die 'm heeft, als het shirtje maar goed zit en de kleur maar leuk staat), meisjes die niet op naaldhakken kunnen/willen lopen, meisjes die zich niet altijd even comfortabel voelen in hippe jurkjes en meisjes die geen periodes doormaken waarin ze hysterisch aan de lijn doen. Of, echt eerlijk, meisjes die gewoon nooit aan de lijn doen. Stukken simpeler.
Toen ik vanmiddag de zaal binnenkwam waar het inleidende praatje werd gehouden, werd mijn voorgevoel bevestigd: het eerste wat ik zag was een zaal vol meisjes die hun uiterste best hadden gedaan de hipste van het stel te zijn. Gelukkig hadden ze aan mij op mijn afgetrapte vale All Stars geen concurrentie. Ik zag angstaanjagend hoge hakken, glanzende rokjes, glitterbroeken, haarbanden, hoornen brillen, catsuits, parelkettingen, gigantische oorbellen, grote glimmende kettingen en gescheurde leggings. Een griezelig groot deel van de meisjes liet het koekje bij de koffie liggen. Dat heb ik nog nooit gedaan.
Na het inleidende praatje liepen we naar het gebouw waar de show werd gehouden. Spanning! Sensatie! Er was een heuse rode loper, we moesten onze kaarten laten zien bij de ingang, de eerste persoon die ik bij binnenkomst zag was Bastiaan van Schaik (jaja, wie kent 'm niet) en in de foyer stond iedereen druk hip te doen en te socializen, terwijl er een fotograaf fanatiek bezig was met het spotten van diehard fashionista's. In de hoek stond een rek met gratis weg te graaien magazines. Ik keek gefascineerd om me heen.
En even later begon de show. Verrassing van de dag: een modeshow duurt dus maar tien minuten. Dat zeggen ze er nooit bij in de Glamour of bij Holland's Next Top Model. Zo'n hele show is dus best een hoop heisa voor tien minuutjes kleren kijken. En tja, de show.. Het was echt bijzonder om dat een keer te zien, serieus. Ik zag een hoop fladderige jurkjes, wijde truien, skinny broeken, jasjes (met schoudervullingen!), en dat alles in het zalmroze, bruin, blauwgrijs en okergeel.. En eigenlijk, daar val ik door de mand als zijnde diehard niet-fashionista, vond ik het allemaal niet zo mooi. Maarja, zeg dat maar eens netjes in een professionele recensie. Je snapt het: I'm stuck. Ik blijf nu bij het schrijven van de recensie al hangen op een schamele 166 woorden. Van de 500. Oeps!
Conclusie van de dag: de modewereld is fascinerend, maar overoverduidelijk niet-mijn-ding.
(dit stukje heb ik eerder geplaatst op mijn andere blog: tessmania.punt.nl)
Geslaagd Uit Je Bak in Castricum
Afgelopen zondag was ik op Uit Je Bak, een festival georganiseerd door de vrijwilligers van poppodium De Bakkerij in Castricum. Ik was daar een beetje voor 3VOOR12/Noord-Holland, maar vooral heel erg voor mezelf. Het verslag van een prachtdag...
Op zondag 9 augustus vindt de derde editie van het Uit Je Bak-festival plaats in het Willem de Rijkepark in Castricum. Maandenlang hebben de vrijwilligers van poppodium De Bakkerij zich ingespannen om een geslaagd feest neer te kunnen zetten. Dankzij een flinke Europese subsidie is het budget groter dan in de voorgaande jaren, dus kan er worden uitgepakt met een uitbundige aankleding van het festivalterrein en een aantal zeer interessante namen.
Aan het begin van de middag bijt IJmond Popprijs-winnaar Sweet Empire het spits af op het hoofdpodium. De harde punk schalt door het lieflijk uitziende parkje, waar al aardig wat mensen rondlopen. Het publiek is gemengd: er zijn natuurlijk veel Bakkerij-jongeren, maar ook een aantal gezinnen met kleine kinderen, toevallige voorbijgangers en nieuwsgierige buurtbewoners.
De eerste act bij het kleinere Koffiehuispodium is een danspresentatie en workshop van dansstudio Fruns uit Castricum. Bij dit kleine podium staat ook een grote houten installatie, de Analoge Twitter, waar bezoekers hun boodschap kunnen schrijven op een behangrol. Er is een springkussen, een eetkraampje, er wordt geschminkt en er staat een bar die is gebouwd naar het voorbeeld van de bar in het vroegere pand van De Bakkerij. Verder staan er op het terrein een ijscokarretje en een tentje met merchandise, waar een exclusief handbeschilderd T-shirt per opbod wordt verkocht. De uiteindelijke verkoopprijs is maarliefst 150 euro, een bedrag dat in zijn geheel naar een nieuw pand gaat.
Gedurende de middag staan op het hoofdpodium postrockformatie Artificial Audio, voormalig Hollandse Nieuwe Go Back To The Zoo en de Belgische band Zender en Darker, die de afwezige band San Andreas vervangt. Op het kleine podium zien we de rappende broers van Westerwind, een sterk staaltje improvisatietheater, de boerenrockband Skitterend Mooi en de cabareteske act van Michiel Lieuwma. De zon laat het regelmatig afweten en af en toe wordt het dreigend grijs, maar het is aangenaam warm en bovenal droog, dus het is de hele dag gezellig druk.
Aan het begin van de avond betreedt Elle Bandita het podium. Ze beveelt het publiek, dat op dat moment nog lekker in het gras zit, om op te staan, “want zo gaan we niet spelen natuurlijk”. Ze wordt op het kleine podium opgevolgd door punkband Midnight Menace. Dan betreedt Hit Me TV het hoofdpodium voor een knallende show, waarbij de Uit Je Bak-organisatie vooraan het hardst staat te feesten.
De laatste twee shows van de avond worden verzorgd door The Freaks and the Dirty Dancers in hun blauwe pakjes op het Koffiehuispodium, en door absolute Bakkerijfavoriet MeloManics op het hoofdpodium, die door uitloop helaas nog maar een halfuurtje kunnen spelen, maar voor wie het publiek daarom des te harder uit zijn dak gaat. Als de klok elf uur slaat is het over met de pret, maar kan er worden teruggekeken op een grandioze derde editie van Uit Je Bak. Alle enthousiaste vrijwilligers hebben het met dit festival weer helemaal duidelijk gemaakt: De Bakkerij is broodnodig in Castricum.
Bron: http://3voor12nh.nl
Op zondag 9 augustus vindt de derde editie van het Uit Je Bak-festival plaats in het Willem de Rijkepark in Castricum. Maandenlang hebben de vrijwilligers van poppodium De Bakkerij zich ingespannen om een geslaagd feest neer te kunnen zetten. Dankzij een flinke Europese subsidie is het budget groter dan in de voorgaande jaren, dus kan er worden uitgepakt met een uitbundige aankleding van het festivalterrein en een aantal zeer interessante namen.
Aan het begin van de middag bijt IJmond Popprijs-winnaar Sweet Empire het spits af op het hoofdpodium. De harde punk schalt door het lieflijk uitziende parkje, waar al aardig wat mensen rondlopen. Het publiek is gemengd: er zijn natuurlijk veel Bakkerij-jongeren, maar ook een aantal gezinnen met kleine kinderen, toevallige voorbijgangers en nieuwsgierige buurtbewoners.
De eerste act bij het kleinere Koffiehuispodium is een danspresentatie en workshop van dansstudio Fruns uit Castricum. Bij dit kleine podium staat ook een grote houten installatie, de Analoge Twitter, waar bezoekers hun boodschap kunnen schrijven op een behangrol. Er is een springkussen, een eetkraampje, er wordt geschminkt en er staat een bar die is gebouwd naar het voorbeeld van de bar in het vroegere pand van De Bakkerij. Verder staan er op het terrein een ijscokarretje en een tentje met merchandise, waar een exclusief handbeschilderd T-shirt per opbod wordt verkocht. De uiteindelijke verkoopprijs is maarliefst 150 euro, een bedrag dat in zijn geheel naar een nieuw pand gaat.
Gedurende de middag staan op het hoofdpodium postrockformatie Artificial Audio, voormalig Hollandse Nieuwe Go Back To The Zoo en de Belgische band Zender en Darker, die de afwezige band San Andreas vervangt. Op het kleine podium zien we de rappende broers van Westerwind, een sterk staaltje improvisatietheater, de boerenrockband Skitterend Mooi en de cabareteske act van Michiel Lieuwma. De zon laat het regelmatig afweten en af en toe wordt het dreigend grijs, maar het is aangenaam warm en bovenal droog, dus het is de hele dag gezellig druk.
Aan het begin van de avond betreedt Elle Bandita het podium. Ze beveelt het publiek, dat op dat moment nog lekker in het gras zit, om op te staan, “want zo gaan we niet spelen natuurlijk”. Ze wordt op het kleine podium opgevolgd door punkband Midnight Menace. Dan betreedt Hit Me TV het hoofdpodium voor een knallende show, waarbij de Uit Je Bak-organisatie vooraan het hardst staat te feesten.
De laatste twee shows van de avond worden verzorgd door The Freaks and the Dirty Dancers in hun blauwe pakjes op het Koffiehuispodium, en door absolute Bakkerijfavoriet MeloManics op het hoofdpodium, die door uitloop helaas nog maar een halfuurtje kunnen spelen, maar voor wie het publiek daarom des te harder uit zijn dak gaat. Als de klok elf uur slaat is het over met de pret, maar kan er worden teruggekeken op een grandioze derde editie van Uit Je Bak. Alle enthousiaste vrijwilligers hebben het met dit festival weer helemaal duidelijk gemaakt: De Bakkerij is broodnodig in Castricum.
Bron: http://3voor12nh.nl
zondag 9 augustus 2009
Uit Je Bak
Een door mij geleverd artikel van http://3voor12.vpro.nl/noord-holland:
Concertzalen gaan op slot, festivalweides worden geopend. Zodra het voorjaar aanbreekt verkiest Noord-Holland massaal de buitenlucht. Haast elke plaats in onze provincie, groot of klein, heeft zijn eigen popfestival. Welke te kiezen? 3VOOR12/Noord-Holland maakt in Het wei-gevoel een voorselectie.
Wanneer?
Zondag 9 augustus.
Waar?
In het Willem de Rijkepark in Castricum, vlakbij winkelcentrum Geesterduin.
Wat?
Uit Je Bak.
Uit Je Bak?
Dit jaar vindt de derde editie van dit door vrijwilligers van de vereniging Vrienden van de Bakkerij georganiseerde festival plaats. De vereniging heeft dit jaar een Europese subsidie binnengehaald en heeft flink uitgepakt met een bijzondere aankleding van het terrein en, niet geheel onbelangrijk, hele mooie namen. Er wordt door vele vrienden van De Bakkerij al wekenlang belangeloos gewerkt aan podium en decor, dus het belooft een bijzonder festival te worden.
Namen?
Headliners zijn Elle Bandita, Hit Me TV en MeloManics, maar de andere acts zijn ook zeker de moeite waard. Zo zien we op het hoofdpodium verder onder andere IJmond Popprijs-winnaar Sweet Empire en 3VOOR12 Hollandse Nieuwe Go Back To The Zoo. Daarnaast is er nog een kleiner podium, het Koffiehuispodium, waar naast muzikale acts als Skitterend Mooi ('ploegpunk en akkerrock') en Midnight Menace (punkrock) ook improvisatietheater en een danspresentatie te zien zullen zijn.
Kosten?
Dit festival is helemaal gratis! Meer informatie over het programma en de locatie vindt je op de website van Uit Je Bak: http://www.uitjebak.nl/.
Concertzalen gaan op slot, festivalweides worden geopend. Zodra het voorjaar aanbreekt verkiest Noord-Holland massaal de buitenlucht. Haast elke plaats in onze provincie, groot of klein, heeft zijn eigen popfestival. Welke te kiezen? 3VOOR12/Noord-Holland maakt in Het wei-gevoel een voorselectie.
Wanneer?
Zondag 9 augustus.
Waar?
In het Willem de Rijkepark in Castricum, vlakbij winkelcentrum Geesterduin.
Wat?
Uit Je Bak.
Uit Je Bak?
Dit jaar vindt de derde editie van dit door vrijwilligers van de vereniging Vrienden van de Bakkerij georganiseerde festival plaats. De vereniging heeft dit jaar een Europese subsidie binnengehaald en heeft flink uitgepakt met een bijzondere aankleding van het terrein en, niet geheel onbelangrijk, hele mooie namen. Er wordt door vele vrienden van De Bakkerij al wekenlang belangeloos gewerkt aan podium en decor, dus het belooft een bijzonder festival te worden.
Namen?
Headliners zijn Elle Bandita, Hit Me TV en MeloManics, maar de andere acts zijn ook zeker de moeite waard. Zo zien we op het hoofdpodium verder onder andere IJmond Popprijs-winnaar Sweet Empire en 3VOOR12 Hollandse Nieuwe Go Back To The Zoo. Daarnaast is er nog een kleiner podium, het Koffiehuispodium, waar naast muzikale acts als Skitterend Mooi ('ploegpunk en akkerrock') en Midnight Menace (punkrock) ook improvisatietheater en een danspresentatie te zien zullen zijn.
Kosten?
Dit festival is helemaal gratis! Meer informatie over het programma en de locatie vindt je op de website van Uit Je Bak: http://www.uitjebak.nl/.
maandag 3 augustus 2009
Drup drup drup...
In mijn hoofd is het Grote Inpakken al begonnen. Ik stel me dat voor als een soort grote, oude kraan, zo'n koperen, die langzaam begint te druppelen. Het begint bij één druppel, ergens halverwege juli: tent. Later volgen er meerdere druppels: slaapzak.. tandenborstel.. fleecedeken.. En dat wordt meer en meer, want de kraan begint harder en harder te lopen, alsof iemand hem steeds verder opendraait. vitaminetabletten regenlaarzen poncho's mueslirepen..
Op een gegeven moment wordt dat echt teveel, dan lig ik nachtenlang wakker van het geluid van die druppende kraan, die langzaam begint te stromen. Ik probeer alles met veel moeite vast te houden, want ik wil niks vergeten. Daarom begin ik altijd ruim van tevoren met het opstellen van een Checklist. Dé checklist van het jaar: mijn inpaklijst voor Lowlands! Normaal doe ik dat altijd gewoon op papier, met mooie grote letters op een A4'tje, en bij het inpakken zet ik mooie V'tjes voor alles wat er reeds in mijn tas zit. Maar nu heb ik speciaal voor Lowlands een blog gemaakt, dus waarom zou ik die niet gebruiken voor de belangrijkste lijst van het jaar? Zo kunnen mijn (vele?) lezers ook nog een bijdrage leveren als ze zien dat ik iets vergeten ben. Drup drup drup daar gaan we dan!
tent slaapzak luchtbed opblaaskussen fleecedeken slaapoordopjes TICKET muziekoordopjes medicijnen tandenborstel tandpasta haarborstel shampoo douchegel zonnebrand make-up make-upremover dikke trui lange broek nog een lange broek shirtje shirtje shirtje shirtje korte broek sokken nog meer sokken ondergoed extra schoenen regenlaarzen poncho mueslirepen bevroren pak appelsap ;) wodka malibu 2x6 hertog jan vitaminetabletten paracetamol handdoek grondzeil telefoon (enz?)
Er is maar één ding dat ik nooit op m'n lijstje hoef te zetten: het gevoel dat ik iets vergeten ben draag ik voor eeuwig met me mee...
Abonneren op:
Reacties (Atom)